Gunung Rinjani
Gunung Rinjani jest położonym na wyspie Lombok drugim najwyższym wulkanem Indonezji. Ma 3726 metrów wysokości i jest popularnym, choć wymagającym szczytem trekkingowym. Znajduje się w Parku Narodowym Gunung Rinjani, jednym z najpiękniejszych terenów trekkingowych w Azji Południowo Wschodniej.
Gunung Baru Jari
Wewnątrz gigantycznej, owalnej kaldery wulkanu Rinjani o wymiarach 6km na 8km, znajduje się jezioro Segara Anak, a na jego środku niewielki stożek wulkaniczny Gunung Baru Jari, który powstał w wyniku wzmożonej aktywności Rinjani pod koniec ubiegłego wieku.
Gunung Baru Jari ma około 150 metrów wysokości i jest bardzo aktywny, w ostatnich latach wielokrotnie można było obserwować jego erupcje. Wypływająca z wulkanu lawa potrafi podnieść temperaturę jeziora z 21℃ do 35℃. Zdarza się, że cały Park Narodowy jest zamykany dla turystów, gdy robi się zbyt niebezpiecznie.
Jezioro Segara Anak przez wyznawców hinduizmu jest uznawane za święte i często na jego brzegu można spotkać modlących się pielgrzymów.
Park Narodowy Gunung Rinjani
Park Narodowy Gunung Rinjani, to nie tylko wulkan. Jest tu też kilka tradycyjnych wiosek do odwiedzenia, wodospady, gorące źródła, a także jaskinie, z których najsłynniejsze to Gua Susu, Gua Payung oraz Gua Manik.
Trekking na Gunung Rinjani
Trekking na Gunung Rinjani należy do największych atrakcji Indonezji. Dwudniowa wspinaczka to ekscytujące doświadczenie, a widoki ze szczytu są oszałamiające. Przy ładnej pogodzie można zobaczyć wyspy Bali i Sumbawę.
Wyprawę można zorganizować samodzielnie, albo przez jedną z wielu agencji turystycznych na wyspie Lombok, które chętnie pomogą wszystko przygotować. W każdym przypadku niezbędne jest wynajęcie licencjonowanego przewodnika, bez którego nie można (legalnie) wejść na wulkan. Na miejscu można wynająć tragarzy oraz sprzęt biwakowy. Na trasie wyznaczonych jest kilka miejsc, gdzie można rozbić namioty, jest też kilka prymitywnych schronów na wypadek gwałtownego załamania pogody, nie ma żadnych innych opcji noclegowych.
W Parku wyznaczono wiele tras wspinaczkowych, które można dodatkowo łączyć tworząc dowolne kombinacje, na przykład zaczynając w jednym, a kończąc trasę w innym miejscu. Najkrótsza możliwa trasa zajmuje dwa dni i jedną noc, po 6-8 godzin marszu dziennie, ale spokojnie można ciekawie zagospodarować również cztery, czy pięć pełnych dni.
Trasy nie są bardzo trudne techniczne i nie trzeba mieć żadnego specjalnego przygotowania, ani sprzętu, ale są dość męczące i wymagają niezłej kondycji. Zwłaszcza wejście na sam szczyt, które jest trudne nie tylko z powodu mało stabilnego, wulkanicznego podłoża, ale również z powodu dużej wysokości nad poziomem morza.
O ile w niższych partiach góry może być gorąco, to powyżej 2 tysięcy metrów należy oczekiwać, że będzie raczej chłodno, jeśli nie bardzo zimno (do zaledwie 4? na samym szczycie). Trzeba pamiętać o odpowiednio ciepłym ubraniu. Potrzebne jest też przyzwoite obuwie, kurtka przeciwdeszczowa, latarka, bardzo pomocne mogą być kijki trekkingowe.
Najwyższy punkt wulkanu leży na wysokości 3726 metrów nad poziomem morza, ale niewiele osób dociera tak wysoko, większość wspinaczy poprzestaje na zdobyciu krawędzi krateru około 1000 metrów poniżej szczytu. Z tego miejsca rozciera się piękny widok na wnętrze kaldery.
Trasa z Senaru
Najpopularniejszym miejscem startowym jest wioska Senaru (600m), położona na północ od Rinjani, łatwo osiągalna z Senggigi. Stąd, w ciągu dwóch dni, z jednym noclegiem, można wspiąć się na krawędź krateru, zejść na dół nad brzeg jeziora, a następnie wrócić tą samą trasą. Nocleg ma miejsce tuż pod krawędzią krateru. Aby zdobyć szczyt potrzebny jest dodatkowy dzień i dodatkowy nocleg. Większa część tej trasy w niższych partiach wulkanu prowadzi przez gęstą dżunglę.
Trasa z Sembalun Lawang
Nieco mniej popularna jest trasa prowadząca bezpośrednio na szczyt z położonej na wschód od wulkanu wioski Sembalun Lawang (1150m). Dwa dni są wystarczające, żeby wejść na samą górę, ale jeśli chcesz tam być o wschodzie słońca (warto), to drugi dzień wspinaczki trzeba rozpocząć o 2-3 w nocy. Nocleg ma miejsce na wysokości 2900 metrów. W niższych partiach góry trasa prowadzi przez otwarty teren sawanny, co może być uciążliwe w bardzo słoneczny dzień.
Trasa z Benang Stokel
Kolejną możliwością jest start w Benang Stokel, godzinę drogi od Mataram. Można stąd dostać się na krawędź krateru oraz nad jezioro Segara Anak. Zaletą tej trasy jest to, że prowadzi przez dżunglę, w pobliżu dwóch spektakularnych wodospadów, jest za to trudniejsza technicznie i bardziej wymagająca. Od tej strony nie ma możliwości zdobycia szczytu.
Pozostałe trasy
Inne, znacznie mniej uczęszczane trasy rozpoczynają się w Sesaot, Tetebatu oraz Pesugulan.
Najlepsza pora na trekking
Najlepszym czasem na trekking na Gugung Rinjani jest pora sucha, czyli okres od kwietnia do listopada. W porze deszczowej sprawa jest znacznie trudniejsza, a często wręcz niemożliwa, gdy intensywne deszcze czynią szlaki niebezpiecznymi i nienadającymi się do użytku, nie ma wówczas możliwości wejścia na górę.