Ponad 2000 stup i świątyń różnej wielkości, których budowę rozpoczęto w IX wieku, robi piorunujące wrażenie i stanowi jedną z największych atrakcji archeologicznych Azji, porównywalnych jedynie z Angkor Wat w Kambodży. Budowle rozrzucone są na terenie o powierzchni około 40 kilometrów kwadratowych, a pomiędzy nimi hula wiatr, rosną krzaki i pasą się krowy. Po całym terenie można się swobodnie poruszać, na większość stup można się wspiąć, żeby podziwiać widok na okolicę z wysokości, do wielu stup można wejść do środka, żeby znaleźć ukryte w nich posągi Buddy. Samo Bagan jest małym miasteczkiem z kilkunastoma tanimi hotelikami oraz restauracjami i nie ma w nim nic interesującego. Bagan znajduje się na liście Światowego Dziedzictwa UNESCO.

Bagan można zwiedzać na dwa sposoby: mniej sprawni lub bardziej leniwni mogą wynająć mały zaprzęg napędzany koniem wraz z woźnicą dorabiającym sobie także jako przewodnik, a pozostali mogą wynająć rower i samodzielnie odkrywać piękno tego miejsca. Chodzenie na piechotę raczej odpada ze względu na jednak dość duże odległości. Sposób pierwszy jest lekki, łatwy i przyjemny i przy odrobinie szczęścia można się dowiedzieć czegoś ciekawego od przewodnika, a drugi sposób gwarantuje pot na czole i dużo zabawy podczas szukania stupy, którą wypatrzyliśmy sobie na mapie. Szczególnie efektownie stupy wyglądają o wschodzie i o zachodzie słońca i wówczas na tych najpopularniejszych bywa nawet tłok. Ci, którzy w środku dnia mają siłę, żeby się poruszać w prażącym słońcu mogą liczyć na odrobinę samotności na szczycie jakiejś mniej popularnej budowli. Wiele osób w ciągu dnia stara się wypatrzeć stupę, z której może się rozciągać najwspanialszy widok o zachodzie słońca, potem jadą tam obejrzeć zachód słońca i porównać go z widokiem, który widzieli wczoraj z innej stupy, i przedwczoraj, i przedprzedwczoraj. W ten sposób można w Bagan spędzieć wiele dni, a żeby zobaczyć zachód słońca ze wszystkich możliwych perspektyw, potrzeba jakieś 2000 dni.